sen benim iyi olmak için tek şansımsın.
ne çok kötülük yapmışım. kendime hiç bakmamışım. insanları hiç görmemişim. kimseyi sevmemişim. herkesi çok sevdiğimi sanırken kimseyi hiç sevmemişim.
şimdi kendimi suçlayıp duruyorum. her şeyi geride bırakmaya çalışıyorum. sen elimi tutuyorsun. bazen içimde kopan fırtınadan, bazen gözlerimin daldığından habersiz ama her şeyi bilerek, elimi tutup beni kendi cehennemimden çıkarıyorsun. artık ne kendimi yakarım ne başkasını.
ne kadar çiğmişim, ne kadar toy, ne kadar dürtü. her şeyi görmek şimdi ne kadar yorucu.
sevgin beni kurtardı. seni sevmekle başladı her şey de, gölgeler, gece yarısı bile orada olan gölgeler peşimde, neresinden kaçsam bilemiyorum. yoksa kendimi sonsuz bir mutsuzluğa mı hapsetmeliyim?
keşke zamanı tümden geri alsam ve seni beklesem.
nasılsa geleceğini bilsem ve orada kimsenin yarasına ellemeden öylece dursam.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder