şans balığı

sen benim iyi olmak için tek şansımsın.
ne çok kötülük yapmışım. kendime hiç bakmamışım. insanları hiç görmemişim. kimseyi sevmemişim. herkesi çok sevdiğimi sanırken kimseyi hiç sevmemişim.
şimdi kendimi suçlayıp duruyorum. her şeyi geride bırakmaya çalışıyorum. sen elimi tutuyorsun. bazen içimde kopan fırtınadan, bazen gözlerimin daldığından habersiz ama her şeyi bilerek, elimi tutup beni kendi cehennemimden çıkarıyorsun. artık ne kendimi yakarım ne başkasını.

ne kadar çiğmişim, ne kadar toy, ne kadar dürtü. her şeyi görmek şimdi ne kadar yorucu.
sevgin beni kurtardı. seni sevmekle başladı her şey de, gölgeler, gece yarısı bile orada olan gölgeler peşimde, neresinden kaçsam bilemiyorum. yoksa kendimi sonsuz bir mutsuzluğa mı hapsetmeliyim?

keşke zamanı tümden geri alsam ve seni beklesem.
nasılsa geleceğini bilsem ve orada kimsenin yarasına ellemeden öylece dursam.

başlamalı yeniden

kendi kendine yazdığın notlar, dinlediğin notalar, dudağında birkaç türkü ve bir yerden yanağının sınırına sıkıştırılmış bir gerginlik, yani tebessüm.

bir yerden yitirdin herşeyi ama yeniden başlamak adına ve daha sağlam salarak hücrelerini toprağa.
yeni bir yere giderken, yeni bir havaya bakarken, yeni birileriyle göz göze gelirken, o tebessüm orda olmalıdır. yitirdiğin herşeyin boşluğunu o tebessüme sığdırabilesindir. zamanı orda tutabilesindir. orda geçirmelisindir dakikalarını.

böylece kelimelerin ve zamanın yükünü dudağının kenarındaki ufacık çizgi sırtlanacaktır. her yeni günde biraz daha yer edinip yüzünde, bir süre sonra istediğin gibi bir bütünün olacaktır. yitirdiklerini o tebessümde unutacaksındır. gülerek ve isteyerek hayata başlayacaksındır.

'yitirmeli ne varsa
başlamalı yeniden'

Kasım 14